Λένε πως πάνω στο παιχνίδι βγάζουμε τον χαρακτήρα μας, αλλά αυτό αφορά περισσότερο τους ενήλικες και όχι τα μικρά παιδιά. Ειδικά όταν αυτά είναι στη βρεφική ή νηπιακή τους ηλικία, μας φαίνεται απίθανο να μπορεί κάποια συμπεριφορά τους να είναι ένδειξη χαρακτήρα, όμως μια νέα έρευνα που έγινε από Βρετανούς επιστήμονες έδειξε πως ο τρόπος που παίζει ένα νήπιο έχει αρκετές περαιτέρω ερμηνείες, κυρίως ως προς την κοινωνικότητά του.

Όπως φάνηκε από τα πειράματα που έκαναν οι επιστήμονες βάζοντας αρκετά παιδιά μαζί μέσα σε ένα δωμάτιο, ο χαρακτήρας ενός παιδιού μπορεί να γίνει εμφανής μέσα απο τη συνύπαρξή του με άλλα παιδιά σε ένα χώρο παιχνιδιού. Πιο συγκεκριμένα, τα κοινωνικά παιδιά φάνηκε ότι πλησιάζαν πιο εύκολα τους συνομηλίκους τους, ενώ υπήρχαν παιδιά που έκρυβαν ή μάζευαν τα τουβλάκια εμπρός τους προς ένδειξη άρνησης για κοινό παιχνίδι. Επίσης, διαπιστώθηκε ότι τα κοινωνικά παιδιά πλησιάζαν περισσότερο εκείνα που καθόντουσαν μόνα τους, θέλοντας να τα παρασύρουν στο παιχνίδι, ενώ αν δεν έβρισκαν ανταπόκριση έφευγαν για να αναζητήσουν αλλού συντροφιά. Τα πιο συνεσταλμένα παιδιά έδειχναν απευθείας το χαρακτήρα τους με το να μένουν μόνα τους και να παίζουν, αλλά υπήρχαν και εκείνα που ήταν μεν ντροπαλά στην αρχή και κοιτούσαν με ενιδαφέρον τις άλλες παρέες και έπαιρναν θάρρος στη συνέχεια. Το πείραμα έμοιαζε σαν ένα πιο επιστημονικά στημένο χώρο ψυχαγωγίας, όπου η παρατήρηση έγινε πιο εμπεριστατωμένα, αφού παρόμοια σκηνικά λαμβάνουν καθημερινά χώρα στις παιδικές χαρές. Έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε τον τρόπο που συνυπάρχει το παιδί μας πάνω στο παιχνίδι και πώς συμπεριφέρεται, ώστε να μπορέσουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τον τρόπο με τον οποίο παίζει και να το βοηθήσουμε είτε να συνεχίσει να είναι κοινωνικό, είτε να νικήσει τη ντροπή και τη συστολή του και να παίξει μαζί με τα υπόλοιπα!

Φωτογραφία: Shutterstock