Ο θάνατος είναι ένα δυσάρεστο γεγονός στη ζωή όλων μας και κάποια στιγμή θα χρειαστεί να μιλήσουμε σε αυτόν και στα παιδιά μας. Αυτή η στιγμή έρχεται συνήθως όταν κάποιος από τους παππούδες φεύγει από τη ζωή. Τότε, θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε τις ερωτήσεις και την άγνοια του παιδιού μας σχετικά με την απουσία του. Αυτό φυσικά εξαρτάται και από την ηλικία στην οποία βρίσκεται το παιδί. Άλλη αντιμετώπιση θα έχουμε προς ένα παιδί 3 ετών και άλλη σε ένα παιδί 6 ετών.
Τα παιδιά αντιλαμβάνονται πολύ καλά ότι κάτι έχει συμβεί. Καταλαβαίνουν τη θλίψη στα μάτια των γονιών τους και την αναστάτωση μέσα σε ένα σπίτι. Και πιο πολύ από όλα, αντιλαμβάνονται την απουσία του αγαπημένου τους προσώπου όταν το ζητούν και δεν το βλέπουν. Αν η απώλεια στην οικογένεια έχει έρθει μετά από κάποια αρρώστια, τότε καλό θα ήταν να έχετε προετοιμάσει το έδαφος για το ενδεχόμενο του θανάτου. Ειδικά σε μεγαλύτερες ηλικίες μπορείτε να εξηγήσετε στο παιδί ότι ο παππούς είναι άρρωστος και μπορεί να φύγει από τη ζωή, όπως συμβαίνει με όλα τα ζωντανά πλάσματα σε αυτόν τον κόσμο. Έτσι θα είναι προετοιμασμένο και θα έχει και το χρόνο που θέλει για να τον δει και να τον αποχαιρετίσει με τον δικό του τρόπο. Μη φοβάστε να χρησιμοποιήσετε τις λέξεις «πέθανε» ή «θάνατος», είναι έννοιες που θα χρειαστεί να τις μάθει. Αν πάλι το συμβάν είναι ξαφνικό, θα πρέπει άμεσα να του εξηγήσετε και να μην αφήσετε θεωρίες να κατακλύζουν τη σκέψη του, αφού μπορεί ακόμα και να σκεφτεί ότι φταίει εκείνο που κλαίτε ή που υπάρχει αναστάτωση στην οικογένεια. Η ειλικρίνεια και η αντιμετώπιση του παιδιού σαν να ήταν ενήλικας είναι μια τακτική που έχει αποδειχθεί πιο σωστή μέσα στα χρόνια, όταν πρόκειται για εξήγηση τέτοιων δυσάρεστων γεγονότων.
Σε πολύ μικρές ηλικίες η αλήθεια μπορεί να είναι πιο όμορφα δοσμένη, αλλά και τότε η έννοια ότι κάποιος έφυγε από τη ζωή θα πρέπει να είναι σαφής και ξεκάθαρη. Αλλιώς το παιδί θα περιμένει να ξαναδεί τον παππού του ή θα ζητάει να πάει και εκείνο «στον ουρανό» για να τον δει. Εξηγήστε του με απλά και κατανοητά λόγια ότι ο παππούς πέθανε, αλλά ότι τον αγαπάει και θα τον αγαπάει για πάντα και δε θα ξεχάσει ποτέ ο ένας τον άλλον. Και μη φοβηθείτε ότι θα σας δει να κλαίτε. Το κλάμα είναι και αυτό κομμάτι της ζωής και ακόμα και η ευάλωτη πλευρά των γονιών είναι ένα μάθημα ζωής που θα του κάνει καλό και θα το μάθει να αναγνωρίζει και να εκφράζει και εκείνο τα συναισθήματά του χωρίς φόβο.
Τέλος, αν τα παιδιά πρόκειται να παραστούν στην κηδεία, καλό είναι να τα προετοιμάσετε για τη διαδικασία για να μη βρεθούν προ εκπλήξεως.
Φωτογραφία: Shutterstock.
