Όποιος δεν έχει κάνει παιδιά δεν ξέρει πως είναι να τα μεγαλώνεις, να είσαι μητέρα και να έχεις αυτή τη σπουδαία ευθύνη. Για όλους αυτούς η κάθε κουβέντα για τα παιδιά μοιάζει βαρετή και μη ενδιαφέρουσα, με αποτέλεσμα να κρίνουν με ευκολία όλες εκείνες τις μαμάδες που «δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να ασχολούνται με τα παιδιά τους». Η κριτική είναι απλή υπόθεση και δε κοστίζει, πριν την κρίνεις όμως και εσύ με τη σειρά σου, μήπως να βάλεις λίγο το μυαλό σου να σκεφτεί αν ισχύει πράγματι κάτι τέτοιο;

Αν είχες μια πολύ ειλικρινή φίλη ή έναν προσγειωμένο αυθόρμητο σύζυγο μπορεί να βρισκόσουν αντιμέτωπη με αυτή τη σκληρή αλήθεια.: «Ρε φιλενάδα, το καταλαβαίνω ότι έχεις τρελαθεί με το μπέμπη, αλλά ας πούμε και τίποτα άλλο!» και «Ρε αγάπη μου, ας πούμε και τίποτα άλλο! Τα πρήξαμε τα παιδιά με το μωρό!» Επειδή, όμως, αυτό δεν ισχύει πάντα και είναι δύσκολο να συναντήσεις τέτοια ειλικρίνεια ακόμα και από κοντινούς σου ανθρώπους, πρέπει να σκεφτείς μόνη σου μήπως το έχεις παρακάνει με το να μιλάς συνέχεια για το παιδί ή τα παιδιά σου. Σαφώς δεν υπάρχει κάτι σημαντικότερο στον κόσμο για σένα από το ότι είσαι μητέρα, αλλά δε μπορεί να το συμμερίζεται ο κάθε συνομιλητής σου. Θα σε ρωτήσει, θα ενδιαφερθεί, θα θέλει να ακούσει, αλλά κάποια στιγμή θα χρειαστεί να συζητήσετε και κάτι άλλο και φυσικά να λάβει και εκείνος το ίδιο ενδιαφέρον από σένα για τα δικά του θέματα. Διαφορετικά η επικοινωνία είναι μονόπλευρη και η ανθρώπινη επαφή οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια προς την αποτυχία. Αναλογίσου, λοιπόν, αν είσαι μια από εκείνες τις μαμάδες που μιλούν ώρες για τα παιδιά τους σα να μη συμβαίνει τίποτα άλλο στον κόσμο, ειδικά αν έχεις να κάνεις με ανθρώπους που δεν έχουν παιδιά. Θα δεις πως η αυτοκριτική θα σου κάνει πολύ καλό και θα βελτιώσεις αμέσως σχέσεις που νόμιζες πως είχαν φθαρεί για άλλο λόγο. Και όταν επανορθώσεις, θα δεις πως εκείνη η συνάδελφος που θεωρούσες ξινή θα σε ρωτήσει μόνη της τι κάνει το παιδί σου, όταν θα έχεις αφιερώσει και εσύ λίγο χρόνο να ασχοληθείς με τα δικά της θέματα.

Φωτογραφία: Shutterstock