Όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα αλλάζουν ριζικά οι προτεραιότητες της, με αποτέλεσμα η δουλειά να περνάει συνήθως σε δεύτερη μοίρα. Για τις γυναίκες βέβαια που δεν σκοπεύουν να σταματήσουν να εργάζονται και έχουν την καριέρα τους ψηλά στη λίστα με τις προτεραιότητές τους, η εργασία επαναπροσδιορίζεται στο μυαλό τους. Αυτό σημαίνει ότι οι εργασιακές σχέσεις γίνονται αντικείμενο συζήτησης για τη νέα μητέρα και τη νεά ζωή που έχει ξεκινήσε για εκείνη και την οικογένειά της.
Φυσικά η εργασία δεν έχει να κάνει μόνο με την επιθυμία για καριέρα και προσωπική καταξίωση, αλλά και με το οικονομικό κομμάτι στη ζωή μιας οικογένειας. Αυτό πολλές φορές αναγκάζει τις γυναίκες να συνεχίζουν να εργάζονται, ακόμα και αν δεν είναι ιδιαίτερη επιθυμία τους. Σημαντικό ρόλο παίζει και ο τόπος διαμονής τους, ο αριθμός των παιδιών τους και το μορφωτικό τους επίπεδο, που δείχνει να επηρεάζει σημαντικά την επιλογή τους.
Οι ερευνητές στις ΗΠΑ θέλησαν να δουν ποια είναι η τάση στις επιθυμίες των γυναικών που μόλις έφεραν στον κόσμο το πρώτο παιδί τους. Οι περισσότερες από αυτές δήλωσαν ότι δε θέλουν να σταματήσουν να εργάζονται, αλλά να κρατήσουν την εργασία τους σε πιο ευέλικτα ωράρια. Η part-time εργασία δείχνει να είναι η επικρατέστερη για εκείνες με ποσοστό λίγο περισσότερο από 50%, γεγονός που αποδεικνύει πως οι γυναίκες του σήμερα θέλουν να είναι ενεργές και ανεξάρτητες, χωρίς όμως να περνούν όλη την ημέρα στο γραφείο και μακριά από τα παιδιά τους. Από αυτό το ποσοστό, μία στις τέσσερις θα προτιμούσε αυτή η part-time εργασία να γίνεται από το σπίτι, ενώ οι υπόλοιπες επιθυμούν να βρίσκονται εκτός γιατί κάτι τέτοιο θεωρούν ότι τους κάνει καλό.
Σε σχέση με προηγούμενες έρευνες περασμένων δεκαετιών, το ποσοστό των γυναικών που επιθυμεί να εργάζεται κανονικά και σε full ωράριο έχει ανέβει αρκετά. Αυτό δείχνει ότι η εργασία έχει μπει για τα καλά στη ζωή της γυναίκας και πιστεύει ότι με σωστό προγραμματισμό και βοήθεια μπορεί να συνδυάσει μητρότητα και εργασία με επιτυχία.
Φωτογραφία: Shutterstock
Πώς προτιμούν να δουλεύουν οι νέες μητέρες
από την Κατερίνα Αλεξογιάννη































