Όλα τα παιδιά έχουν άγνοια κινδύνου και δεν μπορούν να αναγνωρίσουν γύρω τους τις πιθανές παγίδες. Δεν έχουν αυτή την ικανότητα όταν βρίσκονται σε μικρή ηλικία και γι' αυτό πρέπει να είμαστε κι εμείς πολυ προσεκτικοί. Μερικά παιδιά όμως είναι πιο συνεσταλμένα και λιγότερο τολμηρά από άλλα, κρατώντας κατ' επέκταση και τους εαυτούς μακριά από τους περισσότερους κινδύνους, ενώ άλλα δεν έχουν όρια! Τα δεύτερα, τα πιο ριψοκίνδυνα, θέλουν ακόμα μεγαλύτερη προσοχή.
Τι να κάνεις;

Δε μπορείς να μάθεις στο παιδί να ξεχωρίζει όλους τους πιθανούς κινδύνους. Κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο και σχεδόν αδύνατο. Μπορείς, όμως, αρχικά να του διδάξεις τους πιο διαδεδομένους και συχνούς κινδύνους που έχει συναντήσει ή μπορεί να συναντήσει. Τέτοιοι είναι η φωτιά, ο δρόμος, τα αυτοκίνητα, τα αιχμηρά αντικείμενα. Έτσι, θα ξέρει πως όταν παίζει μπάλα και αυτή βγαινει στην άσφαλτο, να μην προσπαθεί να την πιάσει ή να μην πειραματίζεται με τους αναπτήρες. Αυτά είναι κλασικά μαθήματα που κάθε παιδί πρέπει να λάβει.

Από κει και πέρα, πρέπει να βάλεις κάποια όρια στο παιδί. Αν πηδάει φράχτες, τρέχει προς άγνωστες κατευθύνσεις, βουτάει σε σιντριβάνια και έχει την αδρεναλίνη και τον κίνδυνο στο χαρακτήρα του, πρέπει να το καθοδηγήσεις με το σωστό τρόπο, ώστε να μην το περιορίσεις πάρα πολύ μεν, αλλά να μην το αφήνεις και να φλερτάρει συνέχεια με τον κίνδυνο. Συζήτησέ μαζί του σχετικά με τις δραστηριότητές του και μην το αφήνεις χωρίς επίβλεψη, ακόμα και σε γνωστούς χώρους. Ένα ριψοκίνδυνο παιδί μπορεί μέσα στο ίδιο του το σπίτι να προσπαθήσει να ανέβει στη σκεπή. Πρέπει να είσαι εκεί για να το προστατεύσεις!

Τέλος, χρειάζεται μεγάλη προσοχή στις παρέες του. Παιδιά που δεν γνωρίζουν όρια, όταν έρχονται κοντά είναι ακόμα πιο επικίνδυνα! Ενθάρρυνε φιλίες και με πιο ήσυχα παιδιά για να ισοσκελίζεται η ένταση και ο κίνδυνος!

Φωτογραφία: Shutterstock