«Μη! Σου έχω πει να μην παίζεις με τις κατσαρόλες όταν είναι στη φωτιά!»
«Δεν πρέπει να κοιμάσαι μετά τις 10! Δε θα το ξαναπώ!»
«Όχι, δε μπορείς να κοιμηθείς στο Γιάννη δύο μέρες συνεχόμενες!»

Διαβάζοντας αυτές τις φράσεις μας προκαλείται ένας αρνητισμός, μια σύγχυση, μια σχεδόν υστερική καθημερινότητα. Σαφώς, παίζει ρόλο το ύφος που λέγεται κάθε πρόταση, όμως τις περισσότερες φορές τέτοιες υποδείξεις έχουν χαρακτήρα εντολής που κρύβει θυμό και αυστηρότητα, χωρίς να είναι μόνο ξεκάθαρη και επιβλητική. Είναι φυσικά απαραίτητο να θέσει μια μητέρα τα όρια της σε ένα παιδί, όμως ο τρόπος που θα το κάνει είναι πάρα πολύ σημαντικός για τη ψυχοσύνθεση του παιδιού και για τις συνθήκες μέσα στο σπίτι. 

Πώς θα θέσεις τα όριά σου χωρίς να γίνεσαι ένα με τα «δεν» και τα «μη»;

Με ένα απλό και κατανοητό τρόπο: Χρησιμοποιώντας θετικό πρόσημο και άλλη διάθεση.
«Θα κοιμηθείς την επόμενη εβδομάδα στο Γιάννη, όταν θα έχεις αργία. Εντάξει, αγάπη μου;» Πόσο πιο διαφορετική είναι η ζωή και των δύο σας όταν μπορείς και λες αυτή την πρόταση με αυτόν τον τρόπο. Δεν είναι πάντα εύκολο, είναι όμως εφικτό. Βάλε θετικό πρόσημο σε αυτά που θες να απαγορεύσεις ή να «κόψεις» και δες πόσο πιο ωραία είναι η καθημερινότητά σου. Αντί να διακόπτεις κάτι απότομο, πρότεινε μια λύση για να σταματήσει χωρίς αναγκαστική παύση. «Γιωργάκη, απομακρύνσου από τις κατσαρόλες και έλα να στρώσουμε μαζί το τραπέζι μας!» Το ύφος, η επαφή και η αγάπη που πρέπει να δείχνεις ακόμα και όταν προσπαθείς να θέσεις όρια, είναι ζωτικής σημασίας. Μίλα μεν επιβλητικά, αλλά όχι με υστερία. Πιάσε το παιδί από τον ώμο, σκύψε κοντά του, κοίταξέ το στα μάτια. Δείξε μια διάθεση καθοδήγησης, όχι διαταγής. Επιβράβευσέ το όταν καταλάβεις ότι έκανε κάτι που είχες ζητήσει και ενθάρρυνέ το να το ξανακάνει. Έχουμε πνιγεί μέσα στιις φωνές και στα νεύρα, μην το κάνουμε και με τα παιδιά μας. Δε φταίνε σε τίποτα πρώτον και δεύτερον δεν πετυχαίνουμε το στόχο μας. 

Φωτογραφία: Shutterstock