Τα παιδιά μας είναι καθρέφτης της συμπεριφοράς μας. Αυτό είναι σαφές και ξεκάθαρο και κανείς δε μπορεί να το αμφισβητήσει, είτε βλέποντας γύρω μας παιδιά να μοιάζουν πάρα πολύ στους γονείς τους, είτε παρατηρώντας τα ίδια μας τα παιδιά να μιμούνται κινήσεις, λόγια, εκφράσεις και αντιδράσεις μας. Το καθρέφτισμα αυτό κάνει επιτακτική την ανάγκη για κάτι ακόμα πολύ σημαντικό: Το να μη γκρινιάζουμε.

Δεν είναι τυχαίο που στα σπίτια που επικρατεί γκρίνια, τα επεισόδια εξαπλώνονται. Δεν είναι συγκυριακό που οι γονείς που έχουν την γρκίνια στην καθημερινότητά τους μεγαλώνουν παιδιά που συνεχίζουν αυτήν την τακτική και όλο αυτό ακολουθεί μια σειρά από πατέρα σε γιο και από μητέρα σε κόρη. Αν το παράδειγμα των μικρών παιδιών δεν είναι αρκετό για να μας πείσει, ας δούμε μεγάλους ανθρώπους με παιδιά σε μέσες ηλικίες. Είναι σαφής η σύνδεση ανάμεσα στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις και στο αν μια γκρινιάρικη προσέγγιση διέπει τις αντιδράσεις τους.
Δεν πρέπει να κάνεις το ίδιο και με τα παιδιά σου. Όσο και να θες να παραπονεθείς για πράγματα, να δώσεις ένα τόνο μιζέριας σε κάτι που το αξίζει, να γκρινιάξεις για κάτι που συνέβη, πρέπει όλο αυτό να είναι στα πλαίσια του μεμονωμένου και όχι ενός συνεχόμενου μοτίβου συμπεριφοράς. Είναι σημαντικό να κρατήσεις κάθε υποψία γκρίνιας μακριά από το σπίτι σου, όχι μόνο γιατί φθείρει όλους σας και σας κάνει να χάνετε το όμορφο νόημα της κάθε μέρας, αλλά γιατί γίνεται παράδειγμα στα παιδιά σου και τα κάνει να μιμούνται άθελά τους αυτά που βλέπουν. Ο μιμητισμός σε αυτές τις ηλικίες είναι πολύ έντονος και χρειάζεται ειδικό χειρισμό από μέρους μας για να τον κρατήσουμε μόνο για τα καλά. Σταμάτα να γκρινιάζεις και να παραπονιέσαι και δώσε ένα τόνο αγάπης, ευτυχίας και ευχάριστων συναισθημάτων ακόμα και εκεί που νιώθεις ότι είναι αδύνατον. Αξίζει να προσπαθήσει για το καλό των παιδιών.

Φωτογραφία: Shutterstock