Του λες κάτι, κάνει το αντίθετο. Καμιά φορά δε σε προσέχει κιόλας ή υποψιάζεσαι πως κάνει ότι δε σε προσέχει. Το φωνάζεις να φύγετε από τον παιδικό σταθμό και ενώ ξέρεις ότι σε έχει ακούσει, συνεχίζει να παίζει με τους φίλους του. Το ίδιο απόγευμα του λες να μαζέψει τα παιχνίδια του πριν πάει για ύπνο, δε σου απαντάει καταφατικά και πηγαίνει στο δωμάτιό του έχοντας αφήσει ένα χάος στο σαλόνι. Γιατί τα κάνει αυτά;

Τα παιδιά στην προσχολική τους ηλικία έχουν καμιά φορά περίεργες αντιδράσεις που τις περισσότερες φορές όμως είναι φυσιολογικές. Περνούν τις φάσεις τους και το γεγονός ότι αψηφά ό,τι του λες είναι μια από αυτές. Είναι ο δικός του τρόπος να δείξει πως έχει και εκείνο χαρακτήρα και γνώμη, να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει αυτό που θέλει. Προσπαθεί να δηλώσει πως μεγαλώνει και ανεξαρτητοποιείται με μια δική του παιδική τακτική. Η αυτονομία που έχει όταν είναι στο σχολείο ή η αντίληψή που αρχίζει και νιώθει σχετικά με το γεγονός ότι μπορεί να κάνει μερικά πράγματα μόνο του, είναι οι αιτίες που οδηγούν στο να μη θέλει να ακούει ή να κάνει πως δε σε ακούει. Πώς θα το χειριστείς;

Κατ’ αρχάς προσπάθησε να μη χάσεις την υπομονή σου. Είναι απαραίτητο βήμα για να αντιμετωπίσεις μια τέτοια κατάσταση, καθώς οι φωνές και οι υστερίες θα συναντήσουν ίδια αντίδραση από την άλλη πλευρά και τελικώς εσύ θα καταλήξεις μέσα στα νεύρα και το παιδί σου μέσα στα κλάματα. Όταν το παιδί δεν ακούει ή κάνει ότι δεν ακούει, πήγαινε κοντά του, σκύψε δίπλα του και με γλυκιά, αλλά έντονη φωνή, επανάλαβε αυτό που είπες. Αν συνεχίζει να κάνει το ίδιο, πες το λίγο πιο επιβλητικά: «Γιώργο, σου ζήτησα να σηκωθείς να πάμε σπίτι». Είναι πιθανό να συνεχίσει να το κάνει και εκεί είναι που θα πρέπει να προσπαθήσεις να μη χάσεις την υπομονή σου. Κάποια στιγμή θα το καταλάβει και θα συμμορφωθεί, πρέπει όμως να αποφύγεις τη φωνή ή το βίαιο τράβηγμα από το χέρι, γιατί δε θα έχεις καταφέρει να το πειθαρχήσεις με τον τρόπο που πρέπει. «Γιώργο, σώσε μου το χέρι σου και πάμε να φύγουμε τώρα Μη με κάνεις να το ξαναπώ, σε παρακαλώ». Όταν υπακούσει επιβράβευσέ το, ώστε να καταλάβει ότι αυτό είναι που πρέπει να κάνει κάθε φορά που του μιλάς. Όταν μπείτε στο αυτοκίνητο προσπάθησε να του κάνεις ήρεμα μια μικρή κουβέντα: «Θέλω όταν σου μιλάω να με ακούς. Δεν είναι ωραίο να με βάζεις να λέω το ίδιο πράγμα δέκα φορές. Εντάξει, Γιώργο;» Το να κουβεντιάζεις μαζί του αφού έχει περάσει τη φάση του είναι καλό για να μπορεί να βάζει μερικά απαραίτητα πράγματα στο μυαλό του και να τα σκέφτεται καλύτερα την επόμενη φορά που θα προκύψει μια παρόμοια φάση. Είναι μικρό ακόμα για να χειρίζεται με ώριμη σκέψη τις υποδείξεις σου, αλλά όσο μεγαλώνει θα αντιλαμβάνεται καλύτερα και γι’ αυτό η συζήτηση είναι πάντοτε επιθυμητή.

Φωτογραφία: Shutterstock