Μερικές γυναίκες θα σου πουν ότι δε θέλουν το παιδί τους να κάνει τίποτα μέσα στο σπίτι. Είναι μικρό και δε χρειάζεται να κουράζεται ούτε για να στρώσει το κρεβάτι του. Άλλες εξομολογούνται ότι βάζουν το παιδί να σφουγγαρίζει καμιά φορά γιατί πρέπει να μαθαίνει από νωρίς τις δουλειές του σπιτιού και να συμβάλλει στην καθαριότητα. Είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με δύο-υπαρκτά στην πραγματική ζωή- άκρα, που κανένα δεν είναι επιθυμητό. Το παιδί είναι κομμάτι του συνόλου του σπιτιού μεν, αλλά δεν είναι υπεύθυνο για τη συντήρηση του. Μέτρον άριστον και εδώ, λοιπόν, και ας δούμε με ποιον τρόπο. 

Ένα παιδί που είναι στη σχολική του ηλικία και έχει μεγαλώσει αρκετά ώστε να καταλαβαίνει τις ευθύνες που έχει, πρέπει να εντάσσεται στις διαδικασίες του σπιτιού με το σωστό τρόπο. Θα πρέπει φυσικά να είναι υπεύθυνο για τον προσωπικό του χώρο, κάτι που καλό θα ήταν να το έχει μάθει αρκετά νωρίτερα. Να στρώνει το κρεβάτι του, να προσέχει τα πράγματά του, να διατρηρεί το δωμάτιό του καθαρό. Αυτή η προσοχή πρέπει να περνάει και στα υπόλοιπα κοινά δωμάτια του σπιτιού και πρέπει να μάθει πως αυτό είναι ευθύνη όλων των κατοίκων του. Έτσι, το παιδί πρέπει να παρεμβαίνει στις δουλειές του σπιιτού μέχρι το σημείο όπου βοηθάει στο να διατηρείται μια γενικότερη τάξη και να συμβάλλει σε μερικά απαραίτητα. Το σφουγγάρισμα δεν είναι αρμοδιότητα του παιδιού, μπορεί όμως να μάθει να το κάνει εάν ρίξει κατά λάθος ένα ποτήρι νερό. Δε χρειάζεται να πλένει τα πιάτα, μπορεί όμως να ξεβγάλει το μπολ με τα δημητριακά του και να το βάλει στο πλυντήριο. Δεν είναι εκείνο υπεύθυνο για την κατάσταση του κήπου, μπορεί όμως να βοηθήσει τον πατέρα του στο κλάδεμα ή στο πότισμα. Είναι σημαντικό να είναι μέρος του σπιτιού και των ευθυνών του γιατί έτσι αισθάνεται ταγμένο στο οικογενειακό σύνολο, νιώθει υπεύθυνος, μαθαίνει πολύτιμα πράγματα για το μέλλον και είναι γίνεται ένα ικανό και ώριμο παιδί. 

Φωτογραφία: Shutterstock