Το να θες να προστατεύσεις το παιδί σου είναι απολύτως φυσιολογικό και κανείς δε μπορεί να σου πει να κάνεις κάτι αντίθετο. Το να είσαι, όμως, μια υπερβολικά προστατευτική μητέρα που καταλήγει να καταπιέζει το παιδί της, τότε ο καθένας θα μπορεί να σου πει ότι αυτό που κάνεις δεν είναι καλό και θα έχει αρνητικές συνέπειες στην προσωπικότητα του παιδιού σου. 

Οι εποχές που ζούμε είναι δύσκολες και η ανάγκη για ασφάλεια είναι πιο έντονη από ποτέ. Με τόσα που ακούμε και διαβάζουμε δε θα μπορούσαμε να διανοηθούμε να αφήσουμε το παιδί μας μέχρι πολύ αργά το βράδυ να παίζει μόνο του στην πλατεία της γειτονιάς. Αυτό είναι το ένα άκρο. Το άλλο άκρο είναι να μην το αφήνουμε να βγαίνει ούτε μέχρι τη γωνία του σπιτιού μας όταν είναι ακόμα ημέρα και συνοδεύεται από πέντε φίλους του. Αυτό είναι υπερπροστασία στην ευγενική του μορφή, καταπίεση σε πιο ελεύθερη γλώσσα. Η προστασία του παιδιού από τους κινδύνους, είτε αυτοί απειλούν την υγεία του, είτε την ασφάλειά του είναι μέσα στις «υποχρεώσεις» μιας μητέρας. Αυτές όμως δεν πρέπει να βγαίνουν εκτός των συνόρων του λογικού και να δρουν ενάντια στην ελευθερία του παιδιού μας. 

Προσπάθησε, λοιπόν, αρχικά να δεις λίγο τον εαυτό σου ως τρίτος. Μήπως καταπιέζεις πολύ το παιδί; Μήπως του στερείς πράγματα που δε θα έπρεπε να στερείται σε αυτή την ηλικία; Μήπως όταν σου λένε οι γύρω σου ότι το έχεις παρακάνει, έχουν τελικά δίκιο; Μην ξεχνάς ότι μια τέτοια συμπεριφορά θα εδραιώσει την πεποίθηση στο μικρό σου ότι ο κόσμος είναι επικίνδυνος και το ίδιο ευάλωτο. Σκέψεις που θα τις κουβαλάει και αργότερα, στην ενήλικη ζωή του. Αυτά τα ερωτήματα είναι πολύ σημαντικά για να σε βοηθήσουν να αντιληφθείς αν έχεις ξεπεράσει τα όρια και αν την επόμενη φορά που το παιδί σου θα σου ζητήσει να κοιμηθεί σε ένα φίλο του, να τον αφήσεις χωρίς να του κάνεις τη ζωή δύσκολη.
Για να μπορέσεις να το κάνεις χωρίς ενοχές, πρέπει να δουλέψεις λίγο με τον εαυτό σου και να χειραγωγήσεις τους φόβους σου. Προσπάθησε να δώσεις στο παιδί σου γερές βάσεις και εφόδια για να μπορεί να προστατεύει τον εαυτό του αν χρειαστεί, να σκέφτεται όσο πιο λογικά γίνεται και να μπορεί να ξεχωρίσει του κινδύνους. Όλα αυτά, όμως, χωρίς να του δημιουργείς φόβο και πανικό, αλλά χτίζοντας έναν ακέραιο χαρακτήρα.

Η αποστολή αυτή δεν είναι απλή. Για να μπορέσεις να γίνεις από υπερπροστατευτική, σκέτο προστατευτική, χρειάζεται προσπάθεια και δουλειά με τον εαυτό σου. Μπορείς να τα καταφέρεις αν βάλεις μπροστά την ανεμελιά, την ελευθερία και τη χαρά του παιδιού σου και αφήσεις πίσω τους παράλογους φόβους και τις ανασφάλειές σου. 

Φωτογραφία: Shutterstock