Δεν υπάρχει «επιτρέπεται» και «απαγορεύεται» όσον αφορά τον τρόπο ζωής των παιδιών μας. Τέτοιες απόλυτες δηλώσεις αφορούν μόνο κομμάτια που σχετίζονται με την υγεία και την ασφάλειά του, όπως για παράδειγμα «επιτρέπεται το παιδί να τρώει αυγό» ή «απαγορεύεται να κοιμάται μπρούμυτα στη βρεφική ηλικία». Όλα τα υπόλοιπα είναι επιλογές που κάνει ο κάθε γονεάς για το παιδί του και αποφάσεις για το πώς θέλει να το μεγαλώσει. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ζήτημα της τηλεόρασης να επιδέχεται μόνο συστάσεις και όχι κανόνες, καθώς κανείς δε μπορεί να επιβάλλει σε ένα σπίτι το αν θα έχει ανοικτό το δέκτη του ή όχι.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Εταιρία Παιδιατρικής, ένα παιδί μέχρι τα 2 του χρόνια είναι καλό να μην εκτίθεται καθόλου στην τηλεόραση. Να μην έχει εικόνες από τηλεοπτικά προγράμματα και να μην είναι το μηχάνημα αυτό ο εύκολος τρόπος για να το κρατάμε απασχολημένο όλη μέρα ή όταν έχουμε δουλειές. Η επιλογή αυτή δεν ωφελεί σε τίποτα το παιδί, αντιθέτως το εκθέτει σε αχρειάστες εικόνες και το υποβάλλει σε μια διαδικασία υιοθέτησης λάθος συνηθειών για τη μετέπειτα ζωή του. Μετά τα 2 χρόνια η οδηγία των επιστημόνων ανάγει τη συνιστώμενη ώρα έκθεσης στην τηλεόραση στη μία ώρα με μίαμιση ώρα την ημέρα και αυτό φυσικά με πλήρη επίβλεψη του τι παρακολουθεί το παιδί.

Οι συστάσεις αυτές έχουν προκύψει έπειτα από μελέτες επιστημόνων και δεν αποτελούν τυχαία συμπεράσματα. Δημοσιεύονται για να βοηθήσουν όλους εμάς να μεγαλώσουμε με τον καλύτερο τρόπο τα παιδιά μας και είναι καλό να μην τις προσπερνάμε απλώς ως ενδιαφέρουσες συμβουλές. Ας προσπαθούμε να τις τηρούμε για να προσφέρουμε τα καλύτερα στην οικογένειά μας.

Φωτογραφία: Shutterstock