Κάθε χρόνο, στις αρχές της χρονιάς φτιάχνω μια λίστα με όλους τους προσωπικούς μου στόχους. Μέσα σε αυτούς  συγκαταλέγεται πάντα -όχι πρωτότυπο φαντάζομαι- η σταθερή, συστηματική εκγύμνασή μου. Και το παράδοξο είναι ότι ενώ ξεκινώ με περισσό ζήλο και ενθουσιασμό, τις περισσότερες φορές εγκαταλείπω μετά από λίγο καιρό.

Και αναρωτιέμαι μα γιατί; Αφού το θέλω πραγματικά.
Εδώ λοιπόν υπάρχει επιστημονική εξήγηση. Ναι, επιστημονική! Ίσως δεν γνωρίζετε ότι το σώμα μας ακολουθεί το μηχανισμό της ομοιόστασης (homeostasis). Σε θέματα συμπεριφοράς αυτό σημαίνει ότι το σύστημά μας υιοθετεί μοτίβα σύμφωνα με τον τρόπο που σκεφτόμαστε και ενεργούμε. Όσο πιο συχνά επαναλαμβάνεται κάτι, τόσο πιο οικείο γίνεται. Όσο περισσότερο εξοικειωνόμαστε, τόσο πιο φιλικό είναι. Και όσο πιο φιλικό γίνεται, τόσο περισσότερο επιλέγουμε να το επαναλάβουμε αφήνοντας έξω άλλες συμπεριφορές. Δημιουργείται έτσι μια πεπατημένη οδός σκέψης και ενεργειών.

Πώς εφαρμόζεται αυτή η θεωρία στην περίπτωση του γυμναστηρίου;
Πολύ απλά, όταν ξεκινάμε κάτι διαφορετικό ενεργοποιούνται μηχανισμοί εξισορρόπησης και ο οργανισμός μας αρχίζει να στέλνει μηνύματα. Μηνύματα τα οποία μπορεί να εκδηλώνονται με τη μορφή συμπτωμάτων όπως πχ συναισθημάτων κούρασης, αδράνειας, βαρεμάρας, σκέψεις του τύπου «θα πάω αύριο καλύτερα» και άλλα τέτοια, που προειδοποιούν το σώμα ότι ξεφεύγει από τα συνήθη του όρια. Έτσι η πρώτη μας αντίδραση είναι να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια καθώς το σώμα μας αναζητεί να επιστρέψει στην πρότερη κατάσταση. Στην ουσία δεν επιθυμούμε να εγκαταλείψουμε το λεγόμενο «comfort zone» μας.

Ποιο είναι όμως εδώ το μυστικό της επιτυχίας; Να αναγνωρίσουμε τα συμπτώματα και την αντίδραση του οργανισμού μας ως το μεταβατικό στάδιο που θα σηματοδοτήσει το ξεκίνημα μιας πορείας προς την αλλαγή. Με άλλα λόγια ο επιμένων νικά!

Φωτογραφία: Shutterstock