Αν σε ρωτήσει κάποιος τι είναι το πιο σημαντικό πραγμα στη ζωή σου θα του απαντήσεις χωρις αμφιβολια ότι αυτο ειναι το παιδί σου. Σε αυτο θες να αφιερώσεις ολο σου το χρονο και όλη σου τη διαθεση. Με γρήγορους υπολογισμους ομως ανακαλυπτεις οτι ο χρονος σου ειναι λιγο περιορισμένος γιατί τελευταια ανέλαβες και άλλο ένα project στη δουλειά και βοηθάς και μια συνάδελφο με το δικό της και έχεις δεχθεί να συμμετάσχεις και σε μια ημερίδα και.. και.. και...

Εντάξει, αν τα παιδιά σου είναι σε ηλικία που πηγαίνουν νηπιαγωγείο ή σχολείο και έχεις και την κατάλληλη βοήθεια, έχεις καθε δικαίωμα να γεμίζεις και εσύ τη μέρα σου με τη δουλειά σου, που τόσο αγαπάς. Αυτή είναι η μια οπτική. Αν όμως περνάς όλη τη μέρα στο γραφείο σου, στο τηλέφωνο με τα αφεντικά, στον υπολογιστή με τα email και σε ραντεβού για να κλείνεις συνεχώς νέες συμφωνίες, τότε μάλλον έχεις φτάσει στην άλλη όχθη του ποταμιού. Λέγεται εργασιομανία και συνήθως δεν πρόκυπτει λόγω ανάγκης για χρήματα, αλλά λόγω ανάγκης να ικανοποιήσεις το επαγγλεματικό εγώ σου, να φτάσεις ψηλότερα, να κάνεις περισσότερα, να τα κάνεις όλα καλύτερα. Δεν είναι κακό να έχεις απαιτήσεις απο την καριέρα σου και να προσπαθείς να την εξελίξεις, όμως είναι ψυχοφθόρο και καταπιεστικό να γίνεται αυτοσκοπός. Σε βασανίζει, σε κάνει να μην ικανοποείσαι με τίποτα και να νιώθεις πάντα ότι θες περισσότερα, σπαταλώντας παραπάνω χρόνο και ενέργεια απο αυτή που πρεπει. Ενώ εσύ ορίζεις ποιο ειναι το πρέπει, είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι σε ένα σπίτι με παιδιά το πρέπει αυτό γίνεται πιο αυστηρό και απαιτεί να απορρίψεις το νέο project και να φύγεις λίγο νωρίτερα από το γραφείο σου για να περάσεις χρόνο με τα παιδιά σου. Μπορεί να ειναι ανεξάρτητα πια, αλλά όσο ειναι παιδιά σε χρειάζονται και μάλιστα χαλαρή και χαρούμενη και όχι με ένα κινητό στο χέρι να τσεκάρεις τα mail σου κάθε τρια λεπτά.

Φωτογραφία: Shutterstock